De kerst staat voor de deur en ik heb het gevoel dat we in een perfect storm aan het geraken zijn. Mensen stapten dit jaar in bitcoin uit angst om iets te missen. Nu de bitcoin hard is gedaald, is iedereen weer in rep en roer of ze zouden bijkopen. Urenlang staren mensen naar hun schermpje om hun coin te zien bewegen. Ze zwalken van euforie naar teleurstelling en twijfel. Alle informatie over bitcoin wordt gevreten als zoete koek. Vooral de verhalen die een goed gevoel geven over de aankoop.

Als ik een column schrijf met kritiek op bitcoin komen er honderd boze mensen virtueel op mij afgestormd. Zij willen niets weten over de kans dat het misgaat. Als autoriteiten als de AFM waarschuwen om niet je dertiende maand in bitcoin te steken, dan gaat het op Twitter en Facebook los: ,,Zie je wel, de gevestigde orde meldt dit omdat ze bang zijn. Bitcoin staat op het punt van doorbreken en dat zal hen (AFM) overbodig maken.”

Wat kun je doen tegen zo veel wantrouwen? Heeft het zin om te waarschuwen? Ik vind van wel. Wim Boonstra waarschuwt met kennis van zaken. Juist met de kerst in aantocht is zo’n waarschuwing op zijn plaats. Op de rustige dagen tot het nieuwe jaar, zal naar verwachting het aantal transacties flink dalen. Hoe minder er gehandeld wordt, hoe sterker de prijs fluctueert. En als je snel wilt uitstappen bij een daling, ben je de klos, want een wallet aanmaken en bitcoin kopen of verkopen is nu extreem moeilijk. Onze verslaggever Navin probeerde het en komt volgende week met zijn bevindingen.

Door al die woedende reacties loopt een rode draad: mensen menen recht te hebben op het meeprofiteren met de jongens van het grote geld. ,,Waarom zij wel en ik niet. Nu is het mijn tijd verdorie”, lijken sommigen te willen zeggen. Risico’s worden daarbij geaccepteerd, want hé, wie altijd op veilig speelt maakt nooit een klapper.

Ergens snap ik dat wel. De economie groeit alweer een hele tijd, bonussen worden weer uitgekeerd en op de beurs kun je goed verdienen. Maar waarom stijgen de lonen niet? Waarom komen jongeren niet aan een vaste baan? Juist als het economisch goed gaat, voelt het achterblijven als extra pijnlijk. Er komt dan een moment dat we zaken op het spel gaan zetten, dat we iets radicaals willen doen. Voor de een is dat bitcoin, voor de ander een radicaal duurzaam leven. Er zijn er die het einde van het ‘neo-liberalisme’ (whatever dat moge betekenen) voor zich zien, of ‘gewoon’ het einde van de manager. Wat het ook is, het is radicaal anders, riskant en opgefokt.

Wie niet oplet, scrolt de komende week gewoon door in die opgezweepte stemming. Blijft al zijn energie proppen in die 5 x 15 centimeter in z’n hand. Wie slim is zet alle schermen uit, sluit de virtuele wereld buiten en maakt contact met mensen van vlees en bloed. Ik zou zeggen: pak ze vast, lach en wandel in het bos.

Deze column is van Sandra Phlippen (chef van de redactie economie van het AD) en is uit het AD van zaterdag 23 december 2017.