Josh Calabrese 728867 Unsplash

Na de vakantie hakken veel mensen de knoop door: ze gaan iets anders doen. Weg van de computer, terug naar het ambacht. ,,Ik heb mijn zekerheden opgezegd, maar het bleek de juiste beslissing.”

Het ambacht is in opmars. De barbier, de bierbrouwer, de meubelmaker, de barista, de smid… het zijn steeds vaker mensen die ooit werden opgeleid voor de kantoortuin. Veel jonge mensen switchen van tikwerk naar handwerk. Ze hebben het gevoel de touwtjes opnieuw in handen te krijgen.

Martijn Doets (37)

Was: pensioenconsultant

Is: ijsmaker

Bedrijf: IJsmanschap in Amsterdam

,,Ik wist niet wat ik wilde worden, dus volgde ik een opleiding waar ik zo veel mogelijk kanten mee op kon: small business & retail management. Ik pluk er nog steeds de vruchten van. Na mijn opleiding reisde ik tweeënhalf jaar door Azië, rond mijn 27ste was ik klaar met niet volwassen zijn. Ik kreeg via detachering een baan als pensioenconsultant en vervulde daarna verschillende functies. Langzaam kwam er een kentering toen financiële dienstverleners in een steeds kwader daglicht kwamen te staan. Ik had inmiddels een huis, een kind en een eenzijdig cv met enkel ervaring in de financiële sector. Switchen betekende ergens onderaan opnieuw beginnen.

,,Ik was altijd al bezig met eten. Ik werd gegrepen door een boek van een Italiaanse ijsmeester. Het was fantastisch om het thuis te proberen. Na overleg met mijn vrouw, die net in verwachting was van onze tweede, besloot ik een opleiding in Bologna te doen om daarna te kijken of ik er mijn baan van kon maken.

,,Ik heb mijn zekerheden opgezegd, maar het bleek de juiste beslissing. Zo veel geld heb je niet nodig om te leven. En dat eerste jaar heb ik snoeihard gewerkt, er was niet eens tijd om geld uit te geven. Alles is al een keer fout gegaan en ik heb veel geleerd. Mijn motto is geworden dat er niks op je pad komt, maar dat je het zelf moet creëren.”

Marleen Vrieze (30)

Was: bedrijfsjurist

Is: yogalerares en ondernemer

Bedrijf: Yogasisters in Nijmegen

,,Het was mijn droom om bedrijfsjurist te worden, maar toen ik het eenmaal was, dacht ik: is dit het nou? Ik kon reizen en verdiende lekker, maar het voelde niet goed. Ik zat al snel tegen een burn-out aan. Ik at nauwelijks, op zondag moest ik huilen omdat ik de volgende dag weer moest werken. Maar ik had een duur huurappartement in het centrum en het voelde alsof ik vastzat. In overleg met mijn ouders besloot ik toch mijn baan op te zeggen. Ik ging op reis en deed de training voor yogaleraar. Al snel kwamen de mogelijkheden om les te geven. Inmiddels heb ik het bijna net zo druk als in mijn tijd als bedrijfsjurist.

,,Ik was heel materialistisch. Ooit kocht ik op vakantie in Rome een zonnebril van 450 euro. Belachelijk natuurlijk. Nu ging ik van een hoog salaris naar niets. Ik heb natuurlijk heel veel geluk gehad dat ik geld kon lenen van mijn ouders. Inmiddels kan ik mijn huur en mijn dagelijkse kosten betalen. Veel extra’s nog niet, maar het gaat steeds beter. En het is belangrijker om goed in je vel te zitten en gezond te zijn dan om veel geld te hebben.

,,Mensen vinden het knap dat ik de stap heb durven zetten. Maar ik vind het helemaal niet knap. Het was juist knap geweest als ik die baan als bedrijfsjurist had volgehouden. Ik zie niet meer op tegen de maandag. Ik geef zelfs op zondag met een heel dikke knipoog een les bieryoga, maar dat voelt niet als werk. Vroeger werd ik woest als ik voor mijn werk werd gestoord in het weekend.”

Joost van Iersel (36)

Was: ambtenaar

Is: bakker

Bedrijf: Stadsbakkerij Stevig brood in Woerden

,,Ik studeerde facility management omdat je daarmee heel veel kanten op kunt. Ik kon al snel aan de slag als ambtenaar bij de gemeente De Ronde Venen. Het was prima werk, maar ik zou hier niet tot mijn 65ste blijven. Ik deed in deeltijd de koksopleiding, omdat koken me altijd goed beviel. Maar pas toen de gemeente moest bezuinigen en vertrekregelingen aanbood, greep ik mijn kans: ik kwam terecht bij het Bakery Institute. De opleiding boulangerie sprak me zo aan, dat ik mijn baan opzegde.

,,Het was zwaar, want in het begin gaat veel fout. Het is fysiek aanpoten in vergelijking met kantoorwerk. En je kunt je achter niemand verschuilen, broodbakken is een heel direct proces waarbij je resultaten direct zichtbaar zijn. Toen ik bij een bakker in IJsselstein ging werken, zelf ook een carrièreswitcher, kwam het plezier. Het klinkt raar, maar we konden samen uren over brood praten. Nu ik mijn eigen bakkerij heb, is het nog leuker.

,,Soms vinden mensen het stoer, maar dat is het niet. Ik heb er gewoon voor gekozen en ik heb geluk gehad met alle steun uit mijn omgeving. Mijn vrouw had een man zonder inkomen die ook nog eens geregeld liep te klagen over alle strubbelingen die horen bij een carrièreswitch. Aan haar en anderen heb ik veel te danken. Inmiddels heb ik een stagiair van 50, een oud-collega van de gemeente die twee dagen per week als bakker wil werken.”

Het artikel is van Alex van der Hulst

Uit het Algemeen Dagblad van 15 september 2018

Leave a Reply

Your email address will not be published.

UA-47815322-3
%d bloggers like this: